Bu Nedir Bu !
Kutu kutu pense
Elmamı yerse
içimdeki çocuk
Geriye dönse…
Bir varmış bir yokmuş gibi masallara aitmiş gibi başlar benim hikâyem hepimizin hikâyesi… Meraklı bir çift göz bilinmeyen bir âleme açar gözlerini. Ne kelimeleri vardır ne de kavramları. Meraktan başka acep neyi vardır ki? Belki merakından doğacak soruları…
Hepimiz sen ben bu dünyaya böyle açmadık mı gözlerimizi?[Birer yabancısı değil miydik hem kendimizin hem etrafımızdakilerin? Meraklısı değil miydik ne var ne yoksa her şeyin? Merakımızdan doğan sorularımız bizi bugünlere getirmedi mi?
Annemizi çekiştire çekiştire tekrarlayıp durduğumuz o ilk sorumuzu hatırlıyor musunuz: “Bu ne bu bu ne bu?”
Doğanın içinde çocuk bakışlarımızla merakın hayret uyandıran mucizesine şahit olduk.
Dillerini bilmediğimiz nice canlılar gördük uçan sürünen yüzen koşan…
İlk nasıl da tereddüt içinde ve ürkek dokunmuştuk bir hayvanın tenine?
Tatlarını bilmediğimiz nice meyveler sebzeler tattık.
İlk çileğimizin tadını öğrenebilmek için kim bilir kaç leke bıraktık elbisemizin üzerinde?
Başımızı döndüren nice renkler kokular oldu.
İlk çiçeğimizin kokusunu duyabilmek için acaba vazodaki bütün suyu halıya mı boşaltmıştık?
Bizler harikalar diyarında birer kahramandık…
uzun soluklar çektik içimize büyüdük ve çocuk masumiyetindeki merakımızı kaybettik. Evet hâlâ merak ediyoruz ama çocuk gözleriyle değil. Alışkanlık hastalığına yakalandık. Sıradanlık yalanına kandık. Artık kuşları merak etmez telli turnaları özlemez onlara duygularımızı anlatmaz olduk. Böyle olunca onların on bir tane kaldığını da bilemez olduk…
Büyüdük sorularımızın rengi değişti. Artık çiçeklerin ağaçların isimlerini sormaz olduk. Büyüdük hayretle karışık çocuksu sorularımız kayboldu. Büyüdük kelimelerimiz eksik kaldı mimarimiz eksik kaldı sanatımız eksik kaldı biz eksik kaldık.
Şimdi bize çocuk merakıyla bakan bir çift göz gerek. Şimdi bize hem kendimizi hem dünyayı yeniden keşfedecek tek bir soru gerek
Bu ne bu?
aynur arslan










Yorumunuzu Bırakın