BBC’nin internet sitesindeki habere göre Minnesota’daki Mayo Clinic hastanesinden araştırmacılar, hobilerin bunama başlangıcını geciktirdiğini, ancak televizyon karşısında vakit geçirmenin hafıza kaybı gibi sorunlar yarattığını belirledi.
Araştırmada, 70 ila 89 yaşlarında, hatırlama sorunu yaşayan yaklaşık 200 kişi, bu sorunu yaşamayan bir grupla karşılaştırıldı. Araştırmacılar, katılımcılara son bir yıl içinde günlük faaliyetleri ve 50 ile 65 yaş arasında zihinsel olarak ne kadar aktif oldukları hakkında sorular sordu.

Aşırı utangaç kişiler özgüvenlerini yitiriyor, iş ve sosyal yaşamda hak ettikleri yeri bulamıyor
Çocukluk yıllarında çevrelerindeki büyüklerden sürekli uyarı alan, kusurları sürekli yüzüne vurulan çocuklar, zamanla çevrelerine görünmez ama kalın bir duvar örüyorlar. Ve ne yazık ki, büyüdükçe o duvarlar da giderek kalınlaşıp yükseliyor. Utangaçlığı bir meziyet saymak, problemin zamanla çözümlenemeyecek boyutlara ulaşmasına yol açıyor.

Kimi mesleğine vurgundur, kimi mesleğiyle evlidir. Kimi ise mesleğiyle kanlı bıçaklıdır. Kiminin mesleği yaşam biçimidir, kiminin yaşam biçimi ile mesleği arasında dağlar kadar fark vardır. Peki mesleğimizin hayatımızdaki yeri ne olmalıdır… Umarım bu yıl üniversiteye girecek öğrencilere yardımcı olacak bir soruyla başlıyorumdur. Mesleğimiz bizim neyimiz olur? Yaşamımızda ne kadar yer tutar? Nedir anlamı bizim için? İnsan olarak bu dünyadaki yerimizin mesleğimizle ne ilgisi var? Mesleğimizin ahlakla ne ilgisi olabilir? Mesleğimizde mi mesleğimizle mi ahlaklı oluruz?

İş ilişkilerinde yaşanan her türlü problemin görünen nedenlerininlerinin altını biraz eşelerseniz karşınıza asıl dev problem çıkar: “Bireylerin özgüven ve özsaygı eksikliği” Özgüven ve özsaygı eksikliği öylesine büyük bir kara deliktir ki, bireyi, bireyin ilişki içinde olduğu diğer kişileri, iş süreçlerini, şirketi hatta toplumu, ülkeyi yutar, yok eder. Neden mi?
Çünkü:

Geçmişte hayal kırıklarımız, gelecekte umutlarımız var… Geçmişte özlediklerimiz, gelecekte umduklarımız var… Bir ayağımız geçmişe çakılı, bir ayağımız geleceğe bağlı… Ya bugün… Dünden sonra, yarından önce! Yaşadığımız anı ya da ümit olmayan tek gerçek an. Peki bugün ile yetinmeyi neden beceremiyoruz… Hiç ne beklediğinizi bilmeden günler boyu beklediniz mi bir şeyi… Hatta belki yıllar boyu beklediniz. Hep sanki bir şeyler olacak da hayatınız yön değiştirecek diye. Her köşe başında acaba karşıma çıkar mı diye umdunuz. Her sabah uyandığınızda bu gün benim günüm dediniz. Her yılbaşı sizin için mükemmel bir yılın başlangıcı …

Yaşamak için hava, su ve gıda üçlüsüne muhtacız. Bu evrensel kanun doğru ama eksik! Çünkü yaşamak için bu temel üçlü kadar anlama da ihtiyacımız var. Araştırmalar yaşamın anlamını bulmuş kişilerin daha mutlu bir ömür sürdüklerini gösteriyor. İşte Doğan Cüceloğlu’ndan, insanın anlam arayışına dair doyurucu bir yazı… İlk soru: İnsanın yaşamının anlamlı olması niçin önemli? Çünkü anlam insanın en temel gereksinmesi. Victor Frankel Avusturyalı bir Yahudi psikiyatrist ve temerküz kamplarında eşini ve çocuklarını kaybediyor. Kendisi kamplarda en kötü şartlar altında sefil, aç, pislik içinde sürünüyor; bedensel ve psikolojik işkence her gün …

Ruh ikizini bulma arayışında mutlulu olma fırsatını kaçırabilirsiniz. Ruh ikizinizi ararken ortak korkuları paylaştığınız ruh eşinizi gözden kaçırmayın! Pek çok mutlu ilişki, birbirinin tam zıttı olanlar arasında kuruluyor. Uzunlar kısaları, sosyal olanlar, içe dönük sessiz kişileri tercih edebiliyor… Sakın hayatta tek bir ruh ikizi aramayın! Pek çok başarılı ilişki, birbirinin zıttı olanlar arasında kuruluyor. Uzunlar kısaları, sarışınlar esmerleri, sosyal olanlar, içe dönük sessiz kişileri tercih edebiliyor. Hepimiz gibi, sıradan ama kendi içinde birçok renkler barındıran, ama bunları dışarı vurmayan bir kadın vardı. Çok hoş ve çekiciydi… Hayatında pek çok alanda …