http://www.fatihbasaran.com/gencler-icin-gelistiren-altin-ogutler/ Kişisel gelişim, Sağlık, Kültür-Sanat Ağırlıklı Hayata Dair Bir Günlük Wed, 08 Feb 2012 19:19:04 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 http://www.fatihbasaran.com/gencler-icin-gelistiren-altin-ogutler/comment-page-1/#comment-9275 immortaL Sat, 26 Feb 2011 08:10:15 +0000 http://www.fatihbasaran.com/?p=723#comment-9275 Bende senin gibi sayılırım.Hep arkadaşım vardı ama sanki yok gibiydi. Bu benden kaynaklanan birşey.. Ben senin gibi düşünmeye ortaokulda basladım.Neden dedim.Nden benim arkadaşlıklarım baskası gibi değil.. İnsan sorunu kendinde aramalı.Bende öyle yaptım.Eğer sorun bendeyse çözümü de bende olmalıydı. Evet çözüm bendeymiş.Çözdüm.Sadece biraz cesaret. Aslında hala içine kapanık biriyim.Ama bunu aşıyorum gerektiğinde:) Lise 3 öğrencisiyim.Çok güzel dostlarım var.Ufak sorunlar yaşıyoruz ama üstesinden gelmeyi de biliyorum.. Ders alarak... Yukarıdaki yazı güzeldi. Ellerinize sağlık :) Bende senin gibi sayılırım.Hep arkadaşım vardı ama sanki yok gibiydi. Bu benden kaynaklanan birşey..
Ben senin gibi düşünmeye ortaokulda basladım.Neden dedim.Nden benim arkadaşlıklarım baskası gibi değil..
İnsan sorunu kendinde aramalı.Bende öyle yaptım.Eğer sorun bendeyse çözümü de bende olmalıydı.
Evet çözüm bendeymiş.Çözdüm.Sadece biraz cesaret.
Aslında hala içine kapanık biriyim.Ama bunu aşıyorum gerektiğinde:)
Lise 3 öğrencisiyim.Çok güzel dostlarım var.Ufak sorunlar yaşıyoruz ama üstesinden gelmeyi de biliyorum.. Ders alarak…
Yukarıdaki yazı güzeldi. Ellerinize sağlık

]]> http://www.fatihbasaran.com/gencler-icin-gelistiren-altin-ogutler/comment-page-1/#comment-1365 bünyamin Wed, 11 Feb 2009 00:02:14 +0000 http://www.fatihbasaran.com/?p=723#comment-1365 Öncelikle bu çok değerli sözler için hepinize teşekkür ediyorum. ben ankaralıyım. şuan Adanada Çukurova üniversitesinde okuyorum. Üniversiteye yeni başladım ve başladığım için cok pişmanım çünkü sosyal olma arkadaşlık çevre gibi alışkanlıklarım hiç olmadı. şu an yalnızım 120 kişilik sınıfta ve bu bana gerçekten çok koyuyor üniversitede böyle alışkanlıklar olarak insanın kendini aşabileceğine inanıyorum. Aslında olması için de pek bir çaba gösterdiğimi zannetmiyorum. Tembelliğime geliyor yada korkuyorum cesaret edemiyorum.çünkü bu yaşa kadar evden okula okuldan eve giden tabiri caizse robot gibi bir insandım. arkadaşlarım çevre yaptığı gezip tozduğu birbirleriyle kaynaşıp muhabbet ettikleri zamanlarda ben evde oturur hergün ders çalışır resim yapardım. ortaokulda ve lisede bircok sınıf arkadaşım olmuştu. ancak neredeyse hepsi o dönemlerde kaldı. yine azda olsa facebook vb. sitelerde buluyorum arkadaşlarımı ancak yinede pek konuşamıyorum bi korkaklık, üşengeçlik buluyorum en basit cümlelerimde bile. o an aklıma birşeyler gelmiyor konuşacak sanki. arkadaşlarım bana kitap okumamı öneriyorlardı hep. benimde kitap okuma vb alışkanlığım yoktu.doğruyu söylemek gerekirse inanmıyordu kitapların bana konuşma becerisi vb. özellikleri kazandıracağına. kendimi hep evde resim yapmaya adamıştım. şuan çok iyi resimler yapıyorum yapmasına ama hiç bir işime yaramıyor sadece kimselere gösterince "aa bunu senmi yaptın ne güzel olmuş..." gibi sözleri duymaktan başka. Hayatımda hiç zorluk yaşamadım Allah'a şükür maddi durumumuzda çok kötü değildi .19 yaşındayım ve bu zamana kadar hiç yaz tatillerinde bi yerde çalışmadım. hep baba parasıyla büyüdüm ve büyüyorum. babamda buna bişe demiyor ama bende yavaş yavaş bu durumu sindiremiyorum çünkü bana ilerde bunun hesabı sorulacak gibi hissediyorum ve bu his beni delirtiyor bazen. keşke bi kerede olsa bi yerde çalışsaydım hayata küçük çaplı da olsa bi atılma yapsaydım. ama olmadı ve içine kapanık dört duvar arasında yetişmiş biri olarak geldim bu zamanlara. Üniversitede, dediğim gibi hep yalnız kaldım her yerde kaldığım gibi. bi arkadaşım olmuştu ve gerçekten çok iyi bir dosttu diyebilirim. gerçekten hayatımda onun kadar değerli ve beni düşünen bi arkadaşa sahip olduğum için Allah'a hep şükrededim. adı İshaktı. üniversitede sadece onunla aram iidi ve sırlarımı eğlencemi üzüntümü birtek onunla paylaşırdım (sanki ne eğlence üzüntü varki bende yine hayatım robot gibi) ishak benden 2 yaş büyüktü ve hayatında gerçekten çok şeyler yaşamış bir arkadaşımdı. tecrübeliydi her konuda. ishakla gerçekten çok ii dosttuk. şuan yazdığım herşeyi onunla sabahlara kadar adanada geceleri gezerek konuşurduk ve bana hep kendi hayatından örnekler vererek çareler bulurdu nasihatlar verirdi. o benden her zaman kendime güzenmemi isterdi ve ben bununla ne demek istediğini anlamazdım. şimdi ishakla bi sebepten dolayı konuşmuyorum ve çok pişmanım. o arkadaş benim için bir fırsattı çünkü beni hayata hep umutla bakmayı o öğretti. herzaman derdi senin birgün bu özgüven duygusunu aşıp kendi zincirlerini kıracaksın diye... Artık üniversite okuyordum ve bu işin böyle gitmeyeceğini; yani artık bi çevrem olmasını bi arkadş grubuna dahil olmayı ne bileyim onun gibi sosyal olmayı çok istiyordum bu yaşta halen eve kapanıp boş boş durup resim yapıp ders çalışmakla uğraşmak istemiyorum çünkü bu zamana kadar başka bir şey yapmadım ve bu sebeple yalnızım. Son olarak sizden ricam lütfen bana yardım ediniz gerçekten buna o kadar ihtiyacım varki. çünkü hergün üniversteye gidip iki saat ders görüp insanların nasıl böyle konuşkan arkadaşlarıyla bir olduğunu görüp gülük eğlenerek sohbet muhabbet ortamında olduklarını görmek bana o kadar zor geliyorki ve artık o ders aralarında tek başıma gezip etrafa bakmaktan ve hergün yalnızlığımdan dolayı eve üzüntülü bir şekilde gelmekten bıktım. Saygılarımla Öncelikle bu çok değerli sözler için hepinize teşekkür ediyorum. ben ankaralıyım. şuan Adanada Çukurova üniversitesinde okuyorum. Üniversiteye yeni başladım ve başladığım için cok pişmanım çünkü sosyal olma arkadaşlık çevre gibi alışkanlıklarım hiç olmadı. şu an yalnızım 120 kişilik sınıfta ve bu bana gerçekten çok koyuyor üniversitede böyle alışkanlıklar olarak insanın kendini aşabileceğine inanıyorum. Aslında olması için de pek bir çaba gösterdiğimi zannetmiyorum. Tembelliğime geliyor yada korkuyorum cesaret edemiyorum.çünkü bu yaşa kadar evden okula okuldan eve giden tabiri caizse robot gibi bir insandım. arkadaşlarım çevre yaptığı gezip tozduğu birbirleriyle kaynaşıp muhabbet ettikleri zamanlarda ben evde oturur hergün ders çalışır resim yapardım. ortaokulda ve lisede bircok sınıf arkadaşım olmuştu. ancak neredeyse hepsi o dönemlerde kaldı. yine azda olsa facebook vb. sitelerde buluyorum arkadaşlarımı ancak yinede pek konuşamıyorum bi korkaklık, üşengeçlik buluyorum en basit cümlelerimde bile. o an aklıma birşeyler gelmiyor konuşacak sanki. arkadaşlarım bana kitap okumamı öneriyorlardı hep. benimde kitap okuma vb alışkanlığım yoktu.doğruyu söylemek gerekirse inanmıyordu kitapların bana konuşma becerisi vb. özellikleri kazandıracağına. kendimi hep evde resim yapmaya adamıştım. şuan çok iyi resimler yapıyorum yapmasına ama hiç bir işime yaramıyor sadece kimselere gösterince “aa bunu senmi yaptın ne güzel olmuş…” gibi sözleri duymaktan başka.
Hayatımda hiç zorluk yaşamadım Allah’a şükür maddi durumumuzda çok kötü değildi .19 yaşındayım ve bu zamana kadar hiç yaz tatillerinde bi yerde çalışmadım. hep baba parasıyla büyüdüm ve büyüyorum. babamda buna bişe demiyor ama bende yavaş yavaş bu durumu sindiremiyorum çünkü bana ilerde bunun hesabı sorulacak gibi hissediyorum ve bu his beni delirtiyor bazen. keşke bi kerede olsa bi yerde çalışsaydım hayata küçük çaplı da olsa bi atılma yapsaydım. ama olmadı ve içine kapanık dört duvar arasında yetişmiş biri olarak geldim bu zamanlara.
Üniversitede, dediğim gibi hep yalnız kaldım her yerde kaldığım gibi. bi arkadaşım olmuştu ve gerçekten çok iyi bir dosttu diyebilirim. gerçekten hayatımda onun kadar değerli ve beni düşünen bi arkadaşa sahip olduğum için Allah’a hep şükrededim. adı İshaktı. üniversitede sadece onunla aram iidi ve sırlarımı eğlencemi üzüntümü birtek onunla paylaşırdım (sanki ne eğlence üzüntü varki bende yine hayatım robot gibi) ishak benden 2 yaş büyüktü ve hayatında gerçekten çok şeyler yaşamış bir arkadaşımdı. tecrübeliydi her konuda. ishakla gerçekten çok ii dosttuk. şuan yazdığım herşeyi onunla sabahlara kadar adanada geceleri gezerek konuşurduk ve bana hep kendi hayatından örnekler vererek çareler bulurdu nasihatlar verirdi. o benden her zaman kendime güzenmemi isterdi ve ben bununla ne demek istediğini anlamazdım. şimdi ishakla bi sebepten dolayı konuşmuyorum ve çok pişmanım. o arkadaş benim için bir fırsattı çünkü beni hayata hep umutla bakmayı o öğretti. herzaman derdi senin birgün bu özgüven duygusunu aşıp kendi zincirlerini kıracaksın diye…
Artık üniversite okuyordum ve bu işin böyle gitmeyeceğini; yani artık bi çevrem olmasını bi arkadş grubuna dahil olmayı ne bileyim onun gibi sosyal olmayı çok istiyordum bu yaşta halen eve kapanıp boş boş durup resim yapıp ders çalışmakla uğraşmak istemiyorum çünkü bu zamana kadar başka bir şey yapmadım ve bu sebeple yalnızım.
Son olarak sizden ricam lütfen bana yardım ediniz gerçekten buna o kadar ihtiyacım varki. çünkü hergün üniversteye gidip iki saat ders görüp insanların nasıl böyle konuşkan arkadaşlarıyla bir olduğunu görüp gülük eğlenerek sohbet muhabbet ortamında olduklarını görmek bana o kadar zor geliyorki ve artık o ders aralarında tek başıma gezip etrafa bakmaktan ve hergün yalnızlığımdan dolayı eve üzüntülü bir şekilde gelmekten bıktım.
Saygılarımla

]]>