1. Düzenli olmayarak.

Konuşma içinde kullanılabilecek dialar ya da *****Point sunu hazırlamaya ne gerek var? zamanınıza yazık değil mi? Gramer, okunaklılık hiç önemli değil.

2. Gereksiz malzeme kullanmayarak.

Örneğin birkaç dia eksik ya da tefegöz asetatı eksik kullanabilirsiniz.

3. Her şeyi uzatarak.

Sakın kısa ve özlü konuşmayın. Her şeyi şematik olarak göstererek doğru dürüst yazı yazamadığınızı mı göstermek istiyorsunuz? Her zaman uzun cümleler kullanın..hiç bir zaman anahtar sözcükler kullanmayın..Hatta mümkünse dialarda bütün paragrafı yazın ve kelime kelime okuyun.

4. Okunaklı büyük harflerle yazmayarak.

Alçakgönüllü olun ve küçük harfler kullanın. Nasıl olsa önemli kişiler önde oturur. Geridekileri ise boşverin.

5. Renk kullanmayarak.

Vurgulama için renk kullanımı iyi araştırılmamış gayriciddi bilgileri simgeler. Ayrıca bazı sözcüklerin renkli bazılarının renksiz olması aralarında eşitsizlik yaratır.

6. Çizim ve resim kullanmayarak.

Konfiçyüs “1resim = 10.000 sözcük” demişti ama yok canım o hiçbirşey bilmez..Ayrıca resimler kafası iyi çalışmayanlar içindir.

7. Dinleyicilerle göz teması sağlamayarak

Karşınızdakine saygı göstermek için gözlerinizi onlardan kaçırmalısınız. Hatta araya bir tül perde gerseniz konuşmanız daha da gizemli olur.

8. Zamanın kısaldığını gördüğünüzde konuşmanızı kısa kesmeyerek

O kadar dia hazırladınız ve insanlar sizin konuşmanızın tamamını dinlemek için geldi. Zaman kısaldıysa daha çabuk konuşun. Çok gerekliyse özetinizi ve sonuç bölümünüzü atlayın.

9. Konuşmanızdan önce prova yapmayarak

Prova yapmak için başka işlerinizden zaman çalmanız gerekir. Buna ne gerek var. Sizin önemli işleriniz var. Ayrıca önceden prova yaparsanız konuşma sırasında doğal görünmezsiniz. Eğer prova yaparsanız, yapılan her öneri için tartışmaya girin ve mutlaka size ayrılan süreden daha uzun bir konuşma hazırlayın.

9.madde en önemli kuraldır. Diğer sekizine uymasanız bile 9. Maddeyi uygulamak sizi ve konuşmanızı her zaman kurtaracaktır.

Kaynak:
David Patterson
Computer Sciences Department
University of Wisconsin-Madison
April 1992; Revised January 1997